Cowboys en helikopters

Zaterdag 14 juni

Vandaag was een echte bucket-list-afstreep-dag, oftewel we hebben iets gedaan wat we heel graag gedaan wilden hebben. Ik had het al een beetje verklapt in de vorige blog, maar nu is het dan echt gebeurd… we hebben helikopter gevlogen!!!! AAH! En niet zomaar een beetje helikopter gevlogen, pompidom, maar helikopter gevlogen boven de Grand Canyon!!! En Anja, de geluksvogel, mocht naast de pilote zitten! Het was, op z’n Amerikaans gezegd, AMAAAAAZING!! Okay, nu stop ik met de uitroeptekens, haha.. nee toch nog niet.. het was zo COOL!! Wat een prachtig uitzicht!! Wat onwerkelijk! Wauw!
Door de harde wind was de vlucht wel een beetje ‘bumpy’, oftewel het voelde als een freakin’ achtbaan, maar het was desalniettemin (of juist daardoor..) onwijs leuk. We zaten met alleen Nederlanders in het ding (nog 2 andere meiden; de pilote grapte dat al haar mannelijke collega’s jaloers op haar waren, haha) en we kregen om die reden een Nederlands gesproken bandje met info te horen. Dat werkte op de lachspieren, want het was ingesproken met een onwijs Amerikaans accent (we hadden het Engelse bandje waarschijnlijk beter kunnen verstaan), maar toch tof dat ze het überhaupt hadden. Jammer genoeg duurde de vlucht maar een half uurtje, alhoewel, als ik heel eerlijk ben vond m’n maag het wel welletjes met al dat ge-bump bump bump.

Na weer veilig geland te zijn, zijn we naar een restaurantje gereden om wat te eten. We wilden later die dag naar de zonsondergang in de Grand Canyon gaan kijken, maar omdat het nog maar 16 uur was en de sunset pas om 19:30, hadden we heel wat tijd te doden.. Ineens bleek de ‘free refill’ van drank heel handig (wat ik me afvraag he.. als er free refill is, waarom verkopen ze dan small, medium en large frisdrank?!? Ben ik nu gek.. of.. ). Naast ons het leplazarus aan de cola te hebben gedronken, zijn we leuke foto’s gaan maken van het restaurantje dat zowel van buiten als binnen compleet in western stijl was gebouwd en ingericht. Check onze kicke western-poses op facebook!!
Toen de zon een beetje begon te zakken, zijn we in onze trouwe vierwieler gesprongen (een hyundai sonata btw) om weer richting de south rim van de Grand Canyon te rijden. Onderweg staken er plotseling prachtig grote herten de weg over (gelukkig was de zon dus nog net niet onder en zagen we ze gewoon). Anja zat al de hele weg foto’s te maken en toen wij de herten zagen begonnen we te roepen.. “Snel Anja, maak een foto! Maak een foto!” “Wat dan, waar, hoe??” “Daar, herten!” “Huh, ow, shit!! AAAAH, m’n camera doet het niet!!” Hield d’r camera er ineens mee op.. Goed moment! Uiteindelijk is het haar gelukt een foto te maken.. VAN EEN HERT Z’N KONT! Hahahaha. Tja, iedereen z’n fetisj he? :P.

Eenmaal bij de Grand Canyon aangekomen wisten we niet precies waar we moesten zijn voor het mooiste uitzicht op de zonsondergang. We hadden gehoord over desert view point, we hadden gehoord over yakitori point (ik weet even de echt naam niet meer :)), maar het eerste konden we niet vinden (bleek later 23 miles verderop te zijn.. vandaar) en het tweede konden we per auto niet bereiken. Aangezien de zon ineens al heel dicht bij de horizon stond, besloten we onze auto gewoon neer te zetten en te lopen naar yakitori point. Maar wat was dat voor wandeling!! Er leek geen eind aan te komen! En inderdaad, op een gegeven moment zagen we een bordje met dat het nog 0.75 miles was! AARGH.. De zon zakte steeds verder, steeds dieper.. het zou ons toch zeker NIET gebeuren dat we het hele tafereel zouden missen!! We versnelden onze pas, wat ook wel een beetje vanzelf ging omdat we wat hoorden ritselen in de bosjes (er zitten daar serieus bergleeuwen en ratelslangen). We probeerden nog een voorbijrijdende bus aan te houden, maar zoals ‘voorbijrijdende bus’ al impliceert, reed ie voorbij.
Uiteindelijk kwamen we, hijgend en puffend, boven aan.. en warempel.. de zon hing nog net boven de rand van de Canyon. YES! Gedurende het half uur dat volgende hebben we vol verwondering en bewondering staan staren. Twas onbeschrijfelijk, dus…………………..
Daarna moesten we natuurlijk terug. Diezelfde lange weg, tussen bosjes met beesten, alleen dan nu in het donker.. BRRR. Als ware het een godsgeschenk, deed ineens de buschauffeur van een privé tourbus z’n deuren open.. “Are you the girls that came walkin’ uphere?” “Uh, yes” “Please, hop in!” Wow, die man was echt te aardig voor deze planet. Binnen 10 minuten waren we beneden om zo weer in onze auto te springen en richting Williams te rijden.

Nog een grappig detail.. Tijdens onze zoektocht naar desert view point kwamen we LETTERLIJKE kopieën van New Kids tegen. Wat kunnen sommige Nederlanders in het buitenland toch asociaal zijn (ook in het binnenland, daar niet van). Zaten ze daar voor hun camper, in oranje shirtjes, met biertjes in hun hand te zeiken en te schreeuwen. Moeder: “Ja, jongens, afwassen!” Zoon: “Ik heb gister al afgewassen”. Vader (ja, vader ja): “En ik afgedroogd!” Pfff.

Wat ik nog niet verteld heb over deze dag (ja,ja, we hebben echt megaveel gedaan en meegemaakt) is dat we ’s nachts voetbal hebben gekeken (maar ivm gewenning aan de tijd nu in ZEER comateuze toestand) en ’s morgens cowboyhoedjes hebben gescoord! Hele vette! Met deze hoedjes op zijn we door Williams gaan lopen en riepen we tegen iedereen die we tegenkwamen op straat “HOWDY” en “ADIOS” (inclusief accent). 1 man vond dat zo leuk dat hij uitgebreid met ons kwam kletsen en leuke foto’s van ons ging maken. Terwijl hij dat deed stopte er ineens een ECHTE cowboy naast ons, compleet met leren pijpen, sporen en een pistool! Weee! We vroegen hem meteen bij ons op de foto, maar in ruil daarvoor moesten we hem alledrie een knuffel geven (pervert.. hahaha). Hij vertelde ons over de wild west show die hij de volgende ochtend zou geven met een hoop andere cowboys en paarden en stuff en wij beloofden hem plechtig erheen te gaan….

Zondag 20 juni

En ja hoor, natuurlijk waren we te laat voor de show. We wisten niet precies waar het was en maakten een onmogelijke detour en kwamen precies aan toen het afgelopen was. Desalniettemin konden we wel even de paardjes aaien, foto’s maken en hebben we alledrie met een cowboy gezoend :). Hahaha.. nee hoor, onze cowboy Billy Boem wilde gewoon een afscheidszoen..

Afscheid ja, want op deze dag zijn we vertrokken vanuit Williams richting Monument Valley. Wat een autorit was dat zeg! Onderweg zagen we weer een bosbrand. Dit keer was het echt AAN de weg waarop we reden.. we zagen dus gewoon de vlammen he.. brrr.. spooky! We kregen er allemaal een behoorlijk naar gevoel van in onze buikjes. Gelukkig konden we gewoon doorrijden, maar later hoorden we op de radio dat er al een dorpje ontruimd was en dat andere dorpen zich klaar moesten maken voor evacuatie. SLIK! Goed dat we daaaar vandaan reden.
Verder zagen we onderweg de meest bizarre landschappen.. Woestijngebied, met hier en daar rotsen in de meest bizarre vormen (olifanten, een zeehond, een indiaantje en een heuse middelvinger :)), opwaaiend stof (zelfs een kleine wervelstorm.. creepy!), grand canyon achtige bergen, en hele gekke ronde bergjes waar flink over gemotorcrosst werd.. kick! Ook zijn we door het gebied van de Hopi indianen gereden. Helaas voor Anja droeg geen van hen een tooi. Ze had zich daar zo op verheugd!

Uiteindelijk, 4 uur later, kwamen we aan bij het miniplaatje “Mexican Hat”, vernoemd naar een zeer bijzondere rotsformatie in de vorm van een Mexicaantje met een onwijze sombrero (als je een beetje fantasie hebt, that is). In dit stadje zijn we bij een paar hotelletjes/motelletjes gaan rondvragen en uiteindelijk kozen we voor de San Juan Inn, vernoemd naar de rivier waarop we vanaf ons balkonnetje uit konden kijken.
’s Avonds zijn we even naar de Mexican hat zelf (de rots dus) gereden voor de sunset, which again was beautiful, en hebben we (lees: IK!) off-road, over zandweggetjes, door de natuur gecrosst (ja, ja, ik krijg de smaak te pakken… wie had dat gedacht?!).

Tijd voor een paar wist-u-datjes:

- We hebben nu ECHT (echt echt) 8 uur tijdsverschil…
- We laten overal onze sporen achter en bakenen ons territorium af.. Reshmi heeft geplast in een hotelkamer die we alleen even bekeken en uiteindelijk niet genomen hebben, daarnaast heeft ze het toilet en Williams laten verstoppen… en ik heb (ws. als straf dat ik haar daarvoor uitlachte :s) het toilet in Mexican Hat laten overstromen.. AARRGG.. (we hebben snel de deur achter ons dichtgetrokken en maar wat extra geld voor de maid neergelegd :S).
- We hebben erg last van de onwijze droogte, zowel buiten (stoffige woestijn) als binnen (blazende airco), en wel zo erg dat Anja en ik allebei op miraculeuze wijze voortdurend met een bloedneus rondlopen… :s

En nog een laatste leuke quote..

Reshmi en ik zitten voorin in de auto een beetje te kletsen over de auto. Ik: “shit wat gaat er eigenlijk in?” Anja bloedserieus vanaf de achterbank: “ik denk heel veel”. Hahahahahaha.

Het verhaal van vandaag (inmiddels zijn we in Moab, vlakbij Arches Park) komt later..

Tot de volgende blog.. ADIOS!